Nie mogli rozpłynąć się w powietrzu.

Mam nadzieję, że treścią nadrobiłam długość tej notki. Niestety, ze względów "technicznych" musi taka być. Miłego czytania.

~**~

Jimin.

Witam, ostatnio moje zabieganie połączyło siły z lenistwem i nie miałam czasu nawet na tak krótki post. Przedstawiam postać, która pojawiła się w ostatniej notce. Natomiast jeśli chodzi o kolejną część, myślę, że pojawi się do końca tygodnia. 

~**~

Znowu biegnę najszybciej jak potrafię.

Bardzo dziękuję mojej Ki (której blog koniecznie musicie odwiedzić click) i Zającowi (nie wiem czy to już ujawnianie danych osobowych ._.), dzięki którym liczba wyświetleń ciągle rośnie! Jestem Wam niezwykle wdzięczna. Tymczasem, pojawił się nowy komentarz, więc oto jestem z nowym postem. 

~**~

Sathina.

Kolejny komentarz i kolejny post. Jestem naprawdę wdzięczna za wyrażanie opinii, bo to motywujące i wiem, że są osoby, które poświęciły swój czas na przeczytanie tego co napisałam. Mam nadzieję, że częściej będziecie wyrażać Wasze zdanie, a teraz zapraszam do czytania.

~**~

Wierzysz w bajki?

Pierwszy komentarz i nagle siedzę z nieprzerwanym uśmiechem od 20 minut, dziękuję. Mam nadzieję, że pojawi się ich więcej, gdyż jest to dla mnie informacja co robię dobrze, a co jest nie tak jak powinno. Uciekam świętować *śmiech* i życzę miłej lektury. 

~**~

Biegnij! Szybko, zanim Cię znajdzie!

Wbiegłem po schodach na piętro i czym prędzej zamknąłem się w swoim pokoju. Nawet nie przywitałem się z rodzicami, co najwidoczniej ich zaniepokoiło, bo po chwili usłyszałem donośny głos mojego ojca, dochodzący z dołu „Wszystko w porządku?” rzuciłem krótkie „Tak” i przekręciłem klucz w zamku. Nie mogłem się opanować. Pot sprawił, że odnosiłem wrażenie jakby ubrania były moją skórą. Zdjąłem krawat i rzuciłem go na łóżko. To samo stało się z koszulą i spodniami. Spojrzałem przez okno i odetchnąłem z ulgą, jednak moje serce nie przestawało bić jak

Nazwijmy to prologiem.